Olympische herinnering: Yvonne van Gennip
Yvonne van Gennip won tijdens de Winterspelen in Calgary in 1988 geheel onverwachts drie gouden medailles en was daarmee de topfavorieten uit Oost-Duitsland de baas.“De zomer voor de Winterspelen van 1988 brak ik m’n pols. Enkele maanden voor het begin bleek ik ook nog een voetblessure te hebben waaraan ik geopereerd moest worden. Tot overmaat van ramp had ik ook nog een scheurtje in m’n pols. Het was een oude breuk en er was haast bij om dat te herstellen. Ik wilde echter niet de indruk wekken van ‘daar heb je haar weer’, dus ik besloot het te verzwijgen. Bij aanvang van de Spelen vroeg ik of het gips van m’n arm mocht, zodat niemand kon zien dat ik wat aan m’n pols had.
De drie kilometer was mijn meest verrassende winst. De verwachtingen waren niet groot door die voetblessure. Toen ik won, dacht ik: ‘dit kan niet waar zijn!’ Zo’n moment is niet in woorden te vatten. Ik was vooral ook opgelucht: die overwinning pakken ze niet meer van je af. Na m’n eerste gouden plak ben ik niet naar de huldiging gegaan omdat ik in de flow wilde blijven. Mijn tweede overwinning, op de 1.500 meter, was nog specialer. Ik dacht: ‘tjee, zou ik ook nog een derde gouden plak kunnen winnen?’ Dat kon dus, ik pakte nogmaals goud op de 5.000 meter en toen was het feest compleet. Ik kan me nog herinneren dat ik me na die wedstrijd heb afge- zonderd om een broodje te eten en een moment voor mezelf te pakken om alles te verwerken. Je moet jezelf even toestaan om te beseffen wat je hebt meegemaakt. Dat heb je af en toe nodig.
Bij thuiskomst dacht ik dat mensen veel te nuchter waren voor een feest. Dat bleek anders. Er was van alles voor me geregeld en de markt in Haarlem stond helemaal vol. Dat was waanzinnig en had een enorme impact op me. Ik had het te zwaar toen ik in m’n eigen straat kwam. Je komt mensen tegen die je kent en die al die tijd met je hebben meegeleefd. Dat is heel bijzonder.”
Dit artikel werd op woensdag 24 februari gepubliceerd in The Daily Dutch.


