Olympische herinnering: Annie Borckink
Het was een complete verrassing toen schaatsster Annie Borckink precies dertig jaar geleden, op 14 februari 1980, de snelste tijd neerzette op de 1.500 meter bij de Winterspelen in Lake Placid. Publiekslieveling Ria Visser won zilver.”Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft wat voor prestatie je destijds hebt geleverd. Bijna niemand zag mijn overwinning aankomen. Ik was een outsider, maar had alles mee waar ik me prettig bij voelde. Ik was in topvorm, de concurrentie reed tijden waar ik niet van schrok en het sneeuwde die dag. Ik hou van sneeuw, dan voel ik me een ander mens. Dat werkte in m’n voordeel.
Het moment dat ik over de finish kwam en op het scorebord keek, herinner ik me nog goed. De tijd liep door, waardoor ik niet precies wist wat mijn tijd was. Er moesten nog een aantal schaatssters na mij, maar de euforie werd steeds groter. Toen het definitief was dat ik goud had, drong het nog steeds niet tot me door. Er gaat op zo’n moment veel door je heen. De emotie kwam pas echt toen ik m’n familie aan de telefoon had. Zij hadden de wedstrijd in Nederland gevolgd. Wat er toen door me heenging, maakte een nog veel grotere indruk op mij. Ria Visser was niet zo blij dat ik goud pakte. Dat zou ik ook niet zijn, het liefst verlies je niet van je eigen landgenoten. Ze heeft me wel gefeliciteerd met m’n overwinning.
Later begon ik te twijfelen aan m’n winst. Toen ik ’s avonds in bed lag, ging er van alles door m’n kop. Ik snapte niet hoe ik had kunnen winnen. Mijn coach Ab Krook zag dat ik ergens mee zat en vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde hem dat ik niet begreep waarom de andere schaatssters zo’n slechte tijd hadden gereden. Met een smoes vroeg ik vervolgens wanneer de uitslag van m’n bloedonderzoek binnenkwam, met als uitslag dat ik verboden middelen had gebruikt. Hij stelde me toen gelukkig gerust. Ik had écht gewonnen.”
Dit artikel werd op zondag 14 februari gepubliceerd in The Daily Dutch.


